Του Κώστα Ιορδανίδη
H εμφάνιση του κ. Αντώνη Σαμαρά στο Ζάππειο την Πέμπτη είχε χαρακτήρα επιθετικό, όχι τόσο για τα συγκεκριμένα οικονομικά μέτρα που επρότεινε, αλλά διότι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κατέστησε σαφές ότι συνδέει την έξοδο από την κρίση με την ενίσχυση και την ενεργοποίηση μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδος – της επιχειρηματικής.
Η στρατηγική που εφάρμοσε ο κ. Σαμαράς ήταν βεβαίως αυτονόητη. Παραδοξότητα χαρακτηρίζει την κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου, που επεχείρησε να προχωρήσει σε ανατροπές πρωτοφανείς, δίχως κοινωνικούς συμμάχους. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και η επιχειρηματική κοινότητα, που αντιμετώπισε την υιοθέτηση του Μνημονίου ως λύση σωτήρια για τη χώρα, απογοητεύθηκε συντόμως. Η συνταγή της τρόικας, αντί δημιουργίας διεξόδου, οδήγησε σε ύφεση οικονομική και σε κοινωνική κατάθλιψη, ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι ο κ. Παπανδρέου επιδίδεται σε έναν ιδιότυπο αγώνα ισορροπίας των ασυμβάτων και αντιθέτων, δημιουργώντας μόνον χάος.
Ο κ. Σαμαράς κινήθηκε ασφαλώς εκτός των καθιερωμένων συντεταγμένων και διακινδύνευσε πολιτικά όταν πριν από έναν χρόνο καταψήφισε το Μνημόνιο. Οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν για λαϊκισμό, για αντι-αστική συμπεριφορά -αν και ήταν γόνος ίσως της πιο επιφανούς μεγαλοαστικής οικογενείας της Ελλάδος- και ισχυρίσθηκαν ότι περίπου συντάχθηκε με τους κομμουνιστές. Από την περασμένη Πέμπτη, όμως, άρχισαν να διαπιστώνουν ότι τον είχαν -μάλλον κακώς- υποτιμήσει. Δεν είναι παράδοξο. Η υποτίμηση του αντιπάλου υπήρξε σφάλμα, στο οποίο υποκύπτουν εκ συστήματος οι Ελληνες πολιτικοί.
Το μέγα ερώτημα, βεβαίως, είναι εάν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την παρούσα κρίση, που έχει εντονότατα στοιχεία τοπικά, αλλά το μείζον πρόβλημα φαίνεται να αφορά και σε δυσλειτουργίες του συστήματος, σε επίπεδο παγκόσμιο. Εάν ανάλογα σημεία κρίσεως εμφανίζονταν πριν από μερικές δεκαετίες στην πρώην Σοβιετική Ενωση όλοι οι Δυτικοί αναλυτές θα προεξοφλούσαν το τέλος του κομμουνιστικού συστήματος. Σήμερα απλώς μιλούν για την ανάγκη κάποιων προσαρμογών. Αλλά θα ήταν άδικο να αναμένουμε από Ελληνες πολιτικούς να επινοήσουν λύσεις εξόδου από την κρίση σε επίπεδο παγκόσμιο.
Το νόημα του προγράμματος που εξήγγειλε στο Ζάππειο ο κ. Σαμαράς είναι ότι η κρίση μπορεί να υπερκερασθεί μόνο με τη δραστηριοποίηση των επιχειρηματιών, προς τους οποίους ανέλαβε τη δέσμευση να εξασφαλίσει τις απαραίτητες διευκολύνσεις. Παράλληλα, υποσχέθηκε αποκατάσταση των χαμηλοσυνταξιούχων, που έπληξε βάναυσα η «εκσυγχρονιστική» κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου. Προσπάθησε να αποκαταστήσει, με άλλα λόγια, συμμαχίες, με το δημιουργικό τμήμα της κοινωνίας και με τους οικονομικά ασθενέστερους πολίτες της Ελλάδος.
Στο εσωκομματικό επίπεδο ο κ. Σαμαράς παρέχει στα στελέχη και στους βουλευτές -ιδίως των φιλελευθέρων τάσεων- ένα εγχειρίδιο για να επαναπροσεγγίσουν τη μεσαία τάξη, που κυριολεκτικώς συνθλίβεται από τα κυβερνητικά μέτρα. Εν συντομία, ο κ. Σαμαράς επανέφερε τη Ν. Δ. εντός σαφών «συντεταγμένων», διατυπώνοντας ταυτόχρονα πρόταση διαφοροποιημένη ουσιαστικότατα από την «τεχνοκρατική» και μη λειτουργική λύση της τρόικας.
Feltor's Blog 