Κωστής παλαμάς – Εις το νησί της Κλείσοβας

παλαμας

Εις το νησί της Κλείσοβας το ξακουστό
θα πάμε να περάσουμε το καλοκαίρι,
πετάλι να χορτάσουμε λαχταριστό,
εγώ φτωχός ψαράς, κι εσύ πιστό μου ταίρι.

Όσα ψαράδικα τραγούδια θα μου λες,
θα στα πληρώνω με τα πιο παχειά λαυράκια·
ψαράδικες κι οι δυο θα βάλουμε στολές,
θα ‘μαι για γέλια, και θα ‘σαι για φιλάκια.

Εκεί τριγύρω τα ολόστρωτα νερά,
λευκά θαλασσοπούλια θα τα φτεροδέρνουν·
κι άσπρο πανί η γαήτα μας θε να περνά,
και δε θα φεύγουνε· γι’ αδέρφι θα την παίρνουν.

Θα σε μαθαίνω – τι δουλειές και τι γιορτές! –
να κυβερνάς μονάχη το λευκό πανάκι·
να στήνης μεσ’ τη λίμνη ταις καλαμωτές,
και να ψαρεύεις μια χαρά με το καμάκι.

Παντού σε ιλαρή, ολάνοιχτη θωριά,
το μάτι θα κυλά σαν άγριο μετερίζι·
από της Πάτρας μόνο τη μεριά, βαρειά,
μαύρ’ η Βαράσσοβα θε να μας φοβερίζη.

Μα τόσο μόνο… απ’ την ψηλή του την κορφή,
τουφέκι κλεφτουριάς λερής δε θα προβάλλη.
αλλά σιγά σιγά του φεγγαριού η μορφή
κ’ εκείνα τα χλωμά, μα χαρωπά του κάλλη.

Και μέσ’ την πλάκα του νερού τη γαλανή
Θ’ απλώνεται, θα τρέμη, ασημικό λυωμένο·
ή σα Νεράϊδα όπου ξαπλωτό κινεί,
μέσ’ τα νερά τον πέπλο της το μαγεμένο.

Δε θα γυρνούμε τη ματιά στον ουρανό·
θα τον χαιρόμαστε στα πόδια μας στρωσίδι
σωστό, με το φεγγάρι του το φωτεινό,
γαλάζιο, με τον παράδεισο, μα δίχως φίδι.

Απ’ την Τρουλίδα του μαΐστρου η πνοή
θα φέρνη τραγουδάκια, γέλια και κουβέντες.
Του κάκου! θάχη πιο γλυκύτερη ζωή
η σιωπή για μας, του έρωτος λεβέντες!

Η λίμνη μας, νυφούλα ήμερη, λαμπρή,
με ρούχα γαλανά· τα ψάρια το προικιό της.
Βραχιόλια οι καλαμωτές· εμείς γαμπροί·
κι εσύ η ευτυχία της, το όνειρό της!

Στο εκκλησάκι πώφαγε την Αραπιά
κάθε γιορτή θ’ ανάφτουμε και μια λαμπάδα·
θα μ’ ερωτάς για δόξες που διαβήκαν πια,
και στίχους θα ονειρεύουμε για την Ελλάδα.

Αλλά καθώς θ’ αρχίζω να παρακαλώ:
Πατρίς…χαμός…φωτιά…τρομπόνια…φουστανέλα…
Θα μου κρυφαπαντάς, ψαρόπουλο τρελλό:
Αγάπη…αστροφεγγιά…δροσιά…γαλήνη…έλα!

 Καλά μου λες· κι η δόξα είναι φτερωτή,
Η νιότη των εθνών! Νάμουν σε κεια τα χρόνια,
παλληκαράς αητός!… Μα τάχα κι οι αητοί
Δε θα ζηλεύουνε τα ήσυχα τρυγόνια;

Σε μια πελάδα, ω αδερφούλα μου χρυσή
Το βράδυ θα φωλιάζουμε αποσταμένοι…
Μας χώρισαν… αλλά στο ξακουστό νησί
καλοκαιράκι αθάνατο μας περιμένει!

Advertisements
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Παλαμάς, Ποίηση. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...