Ἀρχεῖα κατηγορίας: Διήγημα

Το όνειρο της Κλάρας

Την Κλάρα δεν την αγάπησε ποτέ κανείς. Πως ήταν τόσο άσχημη δεν ήθελε να το πιστέψει, κι ας το φοβότανε. Όμως δεν την αγάπησε ποτέ κανείς, και στις συντρόφισσές της, που φλυαρούσαν για τους έρωτές τους, έπρεπε να κάθεται να … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα | Σχολιάστε

Φραντς Κάφκα – Ο Γύπας

Ήταν ένας γύπας και μου αγκρίφωνε τα  πόδια. Ποδήματα και κάλτσες τάχε κουρελιάσει· τώρα ξέσκλιζε κιόλας τα πόδια μου. Άπαυστα χτυπούσε, φτεροκόπαε ύστερα ώρα τριγύρω μου ανήσυχα και ξακολούθαγε μετά τη δουλειά του. Ήρθε ένας άνθρωπος, κοίταξε μια στιγμούλα και … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα | Σχολιάστε

Ρένος Αποστολίδης – Οι Καθαρίστριες

Ήρθε μια μέρα που οι πολίτες αγάπησαν την πόλη αυτή. Τόσο τεράστια, τόσο εκτεταμένη – κι ωστόσο την αγάπησαν σφοδρά, σαν πράγμα μικρό και δικό τους, σαν το ίδιο τους πρόσωπο ένα πρωί στον καθρέφτη, που ανακαλύπτει έτσι κανείς πως … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα, Ρένος Αποστολίδης | 1 σχόλιο

Φραντζ Κάφκα – Η γαλαρία

Αν μια οποιαδήποτε καχεκτική, φυματική αμαζόνα, καθισμένη πάνω σ’ ένα ταλαντευόμενο άλογο, μπροστά σ’ ένα άπληστο  κοινό και σ’ ένα σκληρό αφεντικό που κουνά χωρίς διακοπή το μαστίγιό του, έκανε γύρους χωρίς σταματημό μήνες ολόκληρους πάνω στην πλατεία του τσίρκου· … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα | Σχολιάστε

VOLTE – FACE

Απόσπασμα από την Πυραμίδα 67 του Ρένου (Ένα καμιόνι γεμάτο με φαντάρους πλησιάζει την πόλη των Ιωαννίνων κάποια βροχερή νύχτα του εμφυλίου…) Τ΄είναι ο άνθρωπος! Όσο ζύγωνε η πόλη, τόσο γίνονταν περσότερο, ολοένα περσότερο πλήθος, μάζα, με κοινή ψυχολογία! Ναι, … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα, Ρένος Αποστολίδης | Σχολιάστε

Θούριον του ΠΑΤΤΑΚΙΣΤΑΝ

Δω κάτω στο Παττακιστάν καραβανάδες κυβερνάν και τρων και πίνουν και γλεντάν και τις εικόνες προσκυνάν! Σκύψ’ το κεφάλι πιο καλά, λύγα τη μέση σου, ραγιά, τον πισινό σου τουρλωτό – να πέφτη το λουρί στρωτό! Δω κάτω στο Παττακιστάν … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Μπαρλάς, Ποίηση | Σχολιάστε

Τάκης Δόξας – Αγριοχείμωνο

Εμείς βλέπαμε το δρόμο. Το σπίτι μας είχε χαμηλώσει μεσ’ στη σκλαβιά και τα βράδια δεν έμενε παρά μόνο υο υπόγειο. Εκεί κάπου μαζευόμαστε, ανοίγαμε το φεγγίτη και κοιτάζαμε όξω τη ζωή, πόσο πικραμένα περπατούσε. Ύστερα, γυρίζαμε στον εαυτό μας, … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα | Σχολιάστε

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Φιλόστοργοι

Μίαν πρωίαν προ τριών ετών, ήτο τας παραμονάς των Χριστουγέννων, η κυρα-Πράπω η Σκαλιώτισσα, ψηλή, χονδρή γυναικάρα πενηνταοκτώ ετών, είχε σηκωθή να πάγει να επισκεφθεί την νοννάν της εις τα Πατήσια. Είχε σπιτάκια με μεγάλην αυλήν, εις μίαν άκρην της … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα, Παπαδιαμάντης | Σχολιάστε

Α. Παπαδιαμάντης – Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη

Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῷ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίῃ ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκά του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν … Συνέχεια

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα, Παπαδιαμάντης | Σχολιάστε

Αλέξανδρος Σχινάς – Η επιστολή

Ἀναρτήθηκε στὸ Διήγημα | Σχολιάστε