Το “σημείο μη επιστροφής”, η επιλογή, οι αρμοδιότητες της Δικαιοσύνης. Για τα λοιπά χρειάζεται πολιτική

12

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση από το πάντα ενδιαφέρον ιστολόγιο Μετά την κρίση.

«Υπάρχει μια απλουστευτική θεωρία, που διακινείται σε δημοσιογραφικά γραφεία και σε αριστερά “καφενεία”, σύμφωνα με την οποία η Χρυσή Αυγή είναι απλώς το “μακρύ χέρι του κράτους”. Κατά συνέπεια, είναι περιττό να την αντιπαλεύουμε, ενώ και όλες οι έρευνες του αστυνομικού ή του δικαστικού μηχανισμού είναι προσχηματικές. Η μηχανιστική αυτή θεώρηση μένει άναυδη μπροστά στις σημερινές εξελίξεις και εξαναγκάζεται εκ των πραγμάτων να καταφύγει σε συνωμοσιολογικές ερμηνείες» (από συνέντευξη του Δημήτρη Ψαρρά στον Στρατή Μπουρνάζο, “Ενθέματα της Αυγής“, 29 Σεπτεμβρίου 2013).  Ο Δημήτρης Ψαρράς είναι από τους ειδήμονες στα περί Χρυσής Αυγής και νεοναζιστικών ρευμάτων. Άς ανατρέξουμε όμως στο βιβλίο “Φασισμός και Δικτατορία” του Νίκου Πουλαντζά. Δεν είναι πιά ό,τι νεότερο στη σχετική βιβλιογραφία, αλλά από “τεχνική” άποψη και ως ανάλυση της πλούσιας ιστορικής εμπειρίας του 20ού αιώνα, παραμένει το επαρκέστερο και πληρέστερο. Μιά απο τις σημαντικές ιδέες που εισάγει ο Πουλαντζάς, είναι ότι στη διαδικασία εκφασισμού υπάρχει ένα «σημείο μη επιστροφής»:

«Άν και ο φασισμός δεν είναι ούτε ακαταμάχητος ούτε αναπόφευκτος, ωστόσο στη διαδικασία εκφασισμού μπορούμε να εντοπίσουμε μια στιγμή, ύστερα απο την οποία η πορεία αυτή δύσκολα ανακόπτεται. Αυτή η στιγμή δεν συμπίπτει με την άνοδο του φασισμού στην εξουσία. Αποτελεί ατράνταχτη αλήθεια ότι η κατάληψη της εξουσίας είναι μια απλή και τελευταία τυπική πράξη, που διαδραματίζεται όταν το ουσιαστικό μέρος του δράματος έχει ήδη παιχτεί και η έκβασή του έχει κριθεί, όταν με δυό λόγια, η τελική επικράτηση είναι η επιβεβαίωση μιας νίκης που έχει ήδη συντελεσθεί. Αντιλαμβανόμαστε τη σπουδαιότητα του ζητήματος: Πράγματι άν συγκεντρώναμε την προσοχή μας αποκλειστικά στα συμβαίνοντα στο πολιτικό προσκήνιο, τότε το προσκήνιο θα λειτουργούσε σαν μιά οθόνη που θα έκρυβε τους βαθύτερους μηχανισμούς της πάλης των τάξεων όπου και διακυβεύεται η πραγματική εξουσία» (σελ. 73).

Μήπως υπάρχουν ενδείξεις ότι την τελευταία περίοδο, από το καλοκαίρι που πέρασε, καταγράφονταν  μια σταδιακή πορεία αναβάθμισης στην πολιτική και “επιχειρησιακή” δράση της ΧΑ; Άρχιζαν όντως τα πράγματα να γίνονται πιό σοβαρά; Οι ενδείξεις υπήρχαν, αλλά ήταν διάσπαρτες, ετερογενείς και ερχόταν από διαφορετικά πεδία: Δειλά – δειλά στην αρχή, φανερά στη συνέχεια, άνθρωποι των Μέσων Ενημέρωσης πρόβαλλαν με αύξουσα συχνότητα το εξτρεμιστικό ακροδεξιό κόμμα, πρότειναν ένταξή του στο “έγκυρο” πολιτικό φάσμα, ακόμη και κυβερνητική συνεργασία μιάς σοβαρής του εκδοχής με την ΝΔ. Ανεξέλεγκτης προέλευσης – και προς το παρόν ανέλεγκτες – φήμες για μεγαλόσχημους χρηματοδότες της ΧΑ άρχισαν να κυκλοφορούν δεξιά και αριστερά, αλλά με αμφίσημη λειτουργία: “Τα παίρνουν” μέν, έχουν δυνατούς υποστηρικτές δε. Εξέχοντες εκπρόσωποι της ίδιας της ΧΑ “αναβάθμιζαν” την δημόσια παρουσία τους ακόμη και με life style εμφανίσεις, ανοίγοντας έτσι δρόμους επικοινωνίας με άλλες ομάδες κοινού. Η καθημερινή τους δραστηριότητα, όχι μόνον ως προστασία ή ως απειλή “στις αγορές και τα παζάρια”, κορυφώθηκε.

Και ξαφνικά, μόλις έληξαν τα μπάνια του λαού και οι πόλεις ξαναγέμισαν κόσμο, αναβαθμίσθηκε το επίπεδο της βίας, με εστίαση στις φτωχές συνοικίες της ανεργίας: Πρώτα η οργανωμένη επίθεση εναντίον των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Πειραιά, στη συνέχεια το μαχαίρωμα του Παύλου Φύσσα, μετά από γενική κινητοποίηση ομάδων της οργάνωσης.

Παράλληλα και πάνω από αυτά, αναδύθηκε στα σοβαρά το δηλητηριώδες ερώτημα άν υπάρχουν παράγοντες και τάσεις με ισχυρή επιρροή μέσα στο μεγαλύτερο κυβερνητικό κόμμα, που προωθούν αυτό που ψιθυριζόταν απο υποβολείς στα ΜΜΕ: Αποδοχή της ΧΑ στο πολιτικό “σαλόνι”, με προοπτική ακόμη και μελλοντική κυβερνητική συνεργασία, άν παραστεί ανάγκη. Οι φωνές περί “δύο άκρων”, που στόχευαν κατευθείαν εναντίον της ιδρυτικής ιδεολογικής βάσης της ΝΔ (ο στόχος έχει όνομα, ονομάζεται Κωνσταντίνος Καραμανλής της περιόδου 1974 – 1981), έμοιαζαν σαν ιδεολογική προετοιμασία. “Το 1989, σε άλλη έκτακτη κατάσταση, κάναμε κυβέρνηση με τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ του Φλωράκη. Γιατί όχι τώρα, με το άλλο άκρο του Μιχαλολιάκου”; Η πεποίθηση ότι μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων ή υποψήφιων ψηφοφόρων της ΧΑ είναι σάρξ εκ της σαρκός της παραδοσιακής Δεξιάς (και άρα η συνάφεια είναι δεδομένη), δεν αρκεί για να εξηγήσει τέτοιες τάσεις, ούτε και οι εμμονικές ροπές προς τον τυχοδιωκτισμό πολλών πολιτικών προσώπων του χώρου. Εδώ φαινόταν να φυτρώνουν σπέρματα μιας άλλης πολιτικής συμμαχιών και μιας νέας στρατηγικής της Ελληνικής (κεντρο)δεξιάς.

Ήχοι συναγερμού δυσοίωνοι, ότι φαίνεται στο βάθος το σημείο της “μη επιστροφής”, ακούστηκαν από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Ένας τέτοιος ήχος ήταν η προειδοποίηση ότι η Ελλάδα, μέσα σε τέτοιες συνθήκες, ίσως δεν θα ήταν σε θέση, ή δεν θα ήταν αποδεκτό, ν’ ασκήσει την Προεδρία της ΕΕ. Φυσικά, τότε, μαζί με άλλα πράγματα, θα κατέρρεε και θα πήγαινε στα αζήτητα όλο το (καλό ή κακό) κυβερνητικό έργο που ασκήθηκε μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για την ΝΔ ως κόμμα, όπως καταστροφική ήταν για το ΠΑΣΟΚ η ενδοκομματική κρίση στρατηγικής και η κήρυξη δημοψηφίσματος το φθινόπωρο του 2011. Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν απο τα λάθη των άλλων.

Στο άρθρο Ο Ελληνικός καπιταλισμός σκότωσε το φίδι, όπου επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι η ΧΑ είναι και εγκληματικό – οικονομικό project, ο Λεωνίδας Καστανάς γράφει ότι «….ο Ελληνικός καπιταλισμός ταλαντεύτηκε μπροστά σ’ αυτό το εγκληματικό – οικονομικό project. Η ταλάντευση εμφανίστηκε ως φόβος μιας πιθανής  δημοσκοπικής έκρηξης που θα συνόδευε τα κατασταλτικά μέτρα εναντίον της. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να την προσεταιριστεί, να την χρησιμοποιήσει στις μη συστημικές και παράνομες εμπορικές δραστηριότητες. Αλλά αυτό θα ήταν μια διευρυμένη αναπαραγωγή του υπάρχοντος Ελληνικού καπιταλιστικού μοντέλου, που ήδη πνέει τα λοίσθια».

Η υποψία ότι το κατά Πουλαντζά “σημείο μη επιστροφής” δεν είναι πολύ μακριά διέκοψε την ταλάντευση και ο κύβος ερρίφθη. Βέβαια, είναι φανερό ότι σε κάποιο στενό ηγετικό κύκλο, οι αποφάσεις για την πιό πιθανή επιλογή είχαν ληφθεί από καιρό, και είχαν γίνει οι προετοιμασίες σε επίπεδο Δικαστικής εξουσίας. Μετά την αναβάθμιση της δραστηριότητας Χρυσαυγιτών και συμπαθούντων, οι κυβερνώντες άφησαν ελεύθερη την Δικαστική εξουσία να “απασφαλίσει” όλο το διαθέσιμο για τέτοιες περιπτώσεις δικαιïκό – νομικό οπλοστάσιο, ακόμη και το οριακό, και να αξιοποιήσει όλα τα στοιχεία που είχαν συλλέξει οι μηχανισμοί πληροφόρησης και καταστολής της εκτελεστικής εξουσίας. Στο ίδιο άρθρο, που περιέχει εκτιμήσεις σκληρά ρεαλιστικές, ο Λ. Καστανάς θεωρεί βέβαιο ότι έχει γίνει πολιτική επιλογή μεγάλης εμβέλειας: «Η Ελλάδα αν θέλει να σωθεί δεν πρέπει απλά να διευρύνει την παραγωγική της βάση, αλλά και να την αλλάξει, με τη καθοδήγηση των δανειστών. Η τρόικα δεν αστειεύεται και οι εγχώριες ελίτ την έχουν ανάγκη. Έτσι μοιραία, ο ελληνικός καπιταλισμός έβαλε μπροστά το σχέδιο καταστροφής της ΧΑ. Ο φόνος του Παύλου Φύσσα προσέφερε το κατάλληλο timing, αλλά οι αποφάσεις είχαν ήδη ληφθεί. Το αποδεικνύει η μεθοδική προεργασία…».
Ασφαλώς είναι φανερό, ότι ο Ελληνικός καπιταλισμός – ή ότι έχει απομείνει απο αυτόν και αξίζει να ονομάζεται καπιταλισμός, άλλοτε στρίβοντας δεξιά (βλ. επεισοδιακό κλείσιμο ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2013), άλλοτε στρίβοντας αριστερά (βλ. καταστολή της ηγετικής ομάδας της ΧΑ), ελίσσεται μέσα στην ακραία κρίση και στις πολιτικές συνθήκες εκτάκτου ανάγκης.

Ο Πουλαντζάς στο ίδιο βιβλίο “Φασισμός και Δικτατορία”, μας θυμίζει μια ιδέα του Αντόνιο Γκράμσι, ότι σε τέτοιες συνθήκες συμβαίνουν κρίσεις ηγεμονίας και κρίσεις καταστροφικής ισορροπίας, πράγμα που συνάδει και με φαινόμενα όπως τα περισυνά εκλογικά αποτελέσματα ή η σταθερή διπολική “ισοδυναμία στα χαμηλά” ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Σε άλλες εποχές ή σε άλλα διεθνοπολιτικά περιβάλλοντα, τέτοιες καταστροφικές κρίσεις ηγεμονίας επιλύονται με μορφές καθεστώτων εκτάκτου ανάγκης. Στις κρίσεις του Μεσοπολέμου προέκυψαν όχι μόνον φασισμοί, αλλά και άλλες δικτατορίες διαφόρων ειδών. Εδώ είχαμε του Μεταξά, μετά από προηγούμενες βραχύβιες στρατιωτικές, βενιζελικών ή φιλοβασιλικών τάσεων. Στις εξωευρωπαϊκές Μεσογειακές χώρες με τις διπολικές κοινωνίες, οι διαμαρτυρίες, οι εξεγέρσεις και σε ακραία περίπτωση οι εμφύλιοι πόλεμοι, φέρνουν στο τέλος στρατιωτικές δικτατορίες ή στην καλύτερη περίπτωση ακύρωση βασικών του δημοκρατικού πολιτεύματος (του διαδηλώνειν στην Τουρκία).

Ο Ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει στη διάθεσή του την “πολυτέλεια” εναλλακτικών επιλογών (κάποιου καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης) επειδή το διεθνοπολιτικό περιβάλλον και η οικονομική διασύνδεση μέσα στο Ευρωπαϊκό συνεχές το εμποδίζει. Ακριβώς επειδή δεν θέλουμε και δεν θα μας άφηναν να φύγουμε από το Ευρώ και την ΕΕ, για τον ίδιο ακριβώς λόγο η ΧΑ, επιχειρησιακά, περιήλθε στην αρμοδιότητα των μηχανισμών καταστολής και των δικαστών. Το ήξεραν άλλωστε πολύ καλά και οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες ηγέτες, ότι χωρίς ρήξη με τους “τοκογλύφους” και την ηγεσία της δημοκρατικής Ευρώπης, τα πολιτικά τους σχέδια θα παραμείνουν απραγματοποίητα.

Απομένουν πελώρια προβλήματα, αναπάντητες απορίες, χαοτικά κενά.
– Η Δικαιοσύνη είναι αρμόδια για τις εκτός νόμου πράξεις, για όλα τα λοιπά χρειάζεται πολιτική.
– Άν είναι αξιόπιστη η τεκμηρίωση των παράνομων πράξεων, που έγινε από τους μηχανισμούς παρακολούθησης – καταστολής και τη Δικαστική Εξουσία, αυτό θα επιδειχθεί και αποδειχθεί στις δικαστικές αίθουσες. Όχι στα καφενεία, στο facebook και στα blog.
– Η Ευρώπη και η Δύση γενικά, προϋποθέτει, απαιτεί, και εξαναγκάζει, άν χρειαστεί, στα βασικά του κοινοβουλευτικού δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι προαπαιτούμενα. Με τα υπόλοιπα, με την κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη, τι γίνεται; 
– Λιγότερο αισιόδοξος από τον Λ. Καστανά, βλέπω ότι την «σάπια» Ελλάδα των δεκαετιών 1990 – 2008 θα την ξαναβρούμε άθικτη μπροστά μας. Δεν πειράχτηκε από την κρίση και τα μνημόνια, ούτε κάν άλλαξε τον τρόπο ζωής της και κοινωνικής-οικονομικής συμπεριφοράς της. Βλέπω ότι οι όποιοι κυβερνήτες του αύριο, ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα έχουν μπροστά τους άλλο τοπίο: Οι κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις που επί δεκαετίες έκαναν την Ελλάδα αποτυχημένο κράτος και την οδήγησαν στη βαθειά κρίση και στα μνημόνια, επιβιώνουν μέσα στην κρίση και στα μνημόνια. Μεταρρυθμίσεις δεν υπάρχουν, είναι πιά λέξη – ανέκδοτο. Για στοιχειώδες πρόγραμμα επανεκκίνησης της πραγματικής οικονομίας με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις δεν ενδιαφέρονται στα σοβαρά, και πολλοί οικονομικά ισχυροί δεν το θέλουν καθόλου. Ευτυχώς ή δυστυχώς, όλα αυτά που δεν γίνονται είναι δικό μας καθήκον, της Ελληνικής πολιτικής και κοινωνίας. Κανείς Ευρωπαίος δεν μπορεί να μας τα χαρίσει ή να τα επιβάλλει, ούτε κάν όταν (και άν) η Ευρώπη γίνει ένα Ομοσπονδιακό Κράτος, είτε της λιτότητας και της φτώχειας είτε της αφθονίας και της χαράς. Τρανταχτό παράδειγμα: Η Ιταλία είναι εδώ και 150 χρόνια ενιαίο (ούτε καν ομοσπονδιακό) κράτος, αλλά ο Νότος είναι πάντα Νότος, “μια άλλη χώρα”. Η Σικελία Σικελία, το Πεδεμόντιο Πεδεμόντιο, η Νάπολη Νάπολη, η Καμόρα Καμόρα και η Μαφία Μαφία. 
Πεδίον δόξης λαμπρόν λοιπόν, και κακοτράχαλο.

Aftercrisisblog

Advertisements
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Uncategorized. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...