Τα σχολεία ανοίγουν

20130831_EUD000_0

Η ευρωζώνη έχει πολλή δουλειά να κάνει αλλά δεν έχει πολύ χρόνο

Η επιστροφή στα θρανία μετά τις καλοκαιρινές διακοπές είναι μια περίοδος με μεικτά συναισθήματα δυσαρέσκειας και ελπίδας για τους μαθητές. Κάπως έτσι διαμορφώνεται, επίσης, η κατάσταση για τους πολιτικούς της Ευρωζώνης. Πέρυσι, οι αποδόσεις τους ήταν επιεικώς μέτριες, αλλά όχι και τόσο απογοητευτικές όσο την προηγούμενη διετία. Αποφεύχθηκε μια μεγάλη καταστροφή. Η Ελλάδα, ο χειρότερος μαθητής στην τάξη, δεν αποβλήθηκε. Αντίθετα, θα εισπράξει πρόσθετη οικονομική βοήθεια. Η Λεττονία, ένας άριστος μαθητής στη δημοσιονομική λιτότητα, θα ενταχθεί επίσημα στην Ευρωζώνη τον Ιανουάριο. Η Ιρλανδία αναμένεται να αποφοιτήσει από το δανειοδοτικό πρόγραμμα της τρόικας μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους. Αυτές τις ημέρες, όμως, οι επενδυτές αποσύρονται μαζικά και τάχιστα από τις αναδυόμενες αγορές όχι για να τοποθετήσουν τα χρήματά τους στις ευρωπαϊκές αγορές αλλά σε άλλους, πιο προβλέψιμους προορισμούς του χρηματοοικονομικού κόσμου.

Λόγος αισιοδοξίας είναι ότι η οικονομία της Ευρωζώνης επιστρέφει σε ρυθμούς ανάπτυξης ή -για να είμαστε ακριβολόγοι- σταματά να συρρικνώνεται. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον διακρίνονται τρεις βασικοί κίνδυνοι.

Πρώτον, να ακολουθήσει αναιμική ανάπτυξη, που δεν θα μπορεί να συγκρατήσει την αύξηση της ανεργίας, με τον αριθμό των ανέργων να εξακολουθεί να αυξάνεται επί μια μακρά περίοδο.

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα πυροδοτηθεί αστάθεια στο πολιτικό σύστημα, με τα ακραία κόμματα να κερδίζουν επικίνδυνα έδαφος.

Τρίτον, δεδομένου ότι έχει απομακρυνθεί το σενάριο της ολικής καταστροφής από το προσκήνιο, οι υπερχρεωμένες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης δεν θα έχουν ισχυρά κίνητρα για να προχωρήσουν σε απαραίτητες αλλαγές στις οικονομίες τους και οι πιστώτριες χώρες-μέλη δεν θα προωθήσουν μεταρρυθμίσεις για την αποτελεσματικότερη λειτουργία των κοινών θεσμών για τους «17». Η λίστα με τα εκκρεμή θέματα παραμένει μεγάλη. Πρέπει να ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η δημιουργία μιας αξιόπιστης τραπεζικής ένωσης. Ταυτόχρονα απαραίτητη είναι η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και ορισμένων κλάδων στις οικονομίες των «17».

Το μεγάλο «όμως» που θέτει υπό αμφισβήτηση την ολοκλήρωση όλων αυτών των μεταρρυθμιστικών έργων είναι ότι η νέα πολιτική χρονιά -σε αντίθεση με την ακαδημαϊκή- θα είναι αρκετά σύντομη για την Ευρώπη. Μέχρι τον Απρίλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οφείλει να έχει «ξεσκονίσει» όλα τα νομοσχέδια εν όψει των εκλογών του Μαΐου. Ενα ακόμη μεγάλο ζήτημα προς επίλυση είναι η δημιουργία μιας αρχής που θα αναλαμβάνει την αναδιάρθρωση προβληματικών τραπεζών. Και οποιοσδήποτε κερδίσει τις γερμανικές εκλογές -μάλλον, θα είναι η Αγκελα Μέρκελ- θα επιδιώξει να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις οικονομικές υποχρεώσεις της Γερμανίας σε ένα τέτοιο σχέδιο, εξασφαλίζοντας, παράλληλα, να μη διαλυθεί η Ευρωζώνη. Προς το παρόν, η Γερμανία υποστηρίζει ότι οι προτάσεις της Κομισιόν παραβιάζουν τις ευρωπαϊκές συνθήκες αλλά οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. διαφωνούν κάθετα.

Πέραν των γερμανικών εκλογών, οι κάλπες θα ανοίξουν, επίσης, στην Αυστρία και το Λουξεμβούργο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, αντίστοιχα. Το εκλογικό αποτέλεσμα σε όλες αυτές τις χώρες θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διαμάχη για την κατάργηση ή όχι του καθεστώτος τραπεζικού απορρήτου στην Ε.Ε. και στην ελεύθερη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των εφοριών των κρατών-μελών.

Μεγαλύτερη ανησυχία στο ημερολόγιο της πολιτικής χρονιάς που ξεκινά τον Σεπτέμβριο είναι οι «πρόωρες εκλογές» και τα «πολιτικά ατυχήματα». Η ελληνική κυβέρνηση δέχεται μεγάλες πιέσεις από το εσωτερικό της χώρας και προσπαθεί να ισορροπήσει σε μια πολύ εύθραυστη πολιτική συμμαχία. Στην Ιταλία, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο μεγαλοεπιχειρηματίας που καταδικάστηκε πρόσφατα για φοροδιαφυγή και ηγέτης της κεντροδεξιάς παράταξης, απειλεί να ανατρέψει την κυβέρνηση συνασπισμού.

Είναι, σχεδόν, βέβαιο ότι στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα περιλαμβάνονται αρκετοί ευρωσκεπτικιστές από τον Μάιο, οι οποίοι δεν τρέφουν αισθήματα συμπάθειας ο ένας για τον άλλον. Και οι ευρωσκεπτικιστές δεν συμπαθούν, επίσης, τις μεταρρυθμίσεις. Ούτε οι κυβερνήσεις αρέσκονται στο να τους υποδεικνύουν πώς ακριβώς πρέπει να διοικήσουν μια χώρα. Πολλά θα εξαρτηθούν από τη στάση της Γαλλίας, μια μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, που αποφεύγει τις μεταρρυθμίσεις παρά την αύξηση της ανεργίας. Εχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι δεν επιθυμεί να της υποδεικνύουν οι Βρυξέλλες τι πρέπει να κάνει, παρά το ότι η Κομισιόν θα ασκεί από φέτος μεγαλύτερη επιρροή στους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών.

Economist, Καθημερινή.

Advertisements
Καταχωρίσθηκε στὴν κατηγορία Διεθνής Πολιτική. Φυλάξτε τὸν μόνιμο σύνδεσμο στὰ ἀγαπημένα σας.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...